บันทึกสุขภาพของคนธรรมดา

ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะป่วยหนักอะไร ร่างกายฉันปกติดี และไม่เคยเข้าโรงพยาบาลแบบที่ต้องพักฟื้นเลย ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยมีคุณหมอเตือนว่า “อย่าอยู่ใกล้น้ำนะ เดี๋ยวคนข้าง ๆ จะเดือดร้อน” ไม่ใช่อะไรหรอก คุณหมอแค่กลัวว่าฉันจะหน้ามืด เป็นลม แล้วต้องลำบากคนใกล้ตัวลงไปช่วยพาขึ้นมา ตอนนั้นฉันหัวเราะขำ ๆ คิดว่าคุณหมอคงพูดเล่น ก็ฉันแข็งแรงดีนี่นา แค่ร่างกายผอมไปหน่อย และตัวซีด ๆ ที่เขาเรียกกันว่าเลือดน้อยเท่านั้นเอง อาการน่ะเหรอ… ฉันคิดว่าฉันไม่มี ถามว่าเหนื่อยง่ายไหม ก็ไม่นะ แต่ถ้าให้วิ่ง ฉันไม่สู้ ฉันขอเดินดีกว่า เดินยาว ๆ เท่าไหร่ก็ได้ จะสิบกิโลฉันก็เดินได้ แต่ให้วิ่งแค่ห้าสิบเมตร ฉันก็ไม่เอาแล้ว ตอนนั้นฉันคิดว่า ในเมื่อเดินได้ จะวิ่งทำไมให้มันเหนื่อย ถ้าพูดแบบภาษาชาวบ้านก็คือ ฉันขี้เกียจนั่นแหละ แต่ฉันไม่รู้เลยว่า ความขี้เกียจที่ฉันคิดว่าเป็นนิสัย จริง ๆ แล้วมันอาจมาจากสุขภาพ ที่ฉันมองข้ามไปตลอด การไปหาหมอที่ไม่ได้เกิดจากความเจ็บป่วย เหตุผลที่ฉันตัดสินใจไปพบหมอ ไม่ใช่เพราะทนไม่ไหว มันเป็นแค่การตรวจสุขภาพประจำปี ที่ฉันตรวจบ้าง ไม่ตรวจบ้าง วันนั้นฉันมาหาหมอด้วยโรคอื่น แต่บังเอิญเห็นป้ายเชิญชวนตรวจสุขภา...